Komik z Southampton

 Niedzielne popołudnia w Polsce w latach 90-ych, tak gdzieś około 17-ej. Siadało się, włączało TV, pojawiało się logo Thames wyłaniające się z wody i ta charakterystyczna melodyjka, która zapowiadała kolejne przygody zabawnego jegomościa z nadwagą, który klepał niskiego dziadka po łysinie i pożądliwie gapił się na atrakcyjne kobiety. Benny Hill, bo o nim mowa, urodził się 21 stycznia 1924 roku (niektóre źródła podają 1925) w Southampton jako Alfred Hawtorne Hill, imię zmienił hołdując jego ulubionemu komikowi, który nazywał się Jack Benny.

Nie zawsze był komikiem, a i jego życie nie nadaje się na film komediowy. Po zakończeniu szkoły pracował jako mleczarz, operator mostów, dobosz, kierowca, bębniarz, pomocnik inspicjenta, aktor radiowy. W 1949 roku pojawił się w programie „Hi there”, a w 1955 wystartował z „The Benny Hill Faking Show” w telewizji BBC. Znany jest najbardziej właśnie z bardzo wielu krótkich skeczy o różnej tematyce, różnej scenerii i przebraniach, temat przewodni zwykle jednak był ten sam, a mianowicie lubieżny, pożądliwy, ale jednak uroczy osobnik, który traci głowę z powodu młodych atrakcyjnych kobiet, gdzieś się zagapia, biega za nimi itd., ale nigdy do końca nie osiąga sukcesu w tym względzie. Z drugiej strony męczy się u boku „barchanowej żony”. Scenki pełne dwuznaczności i slapstick’u, a także przyspieszeń zwanych undercranking. Koniec odcinka to zwykle jakaś pogoń, z tego co pamiętam zwykle ganiają go kobiety za to, co zrobił wcześniej. Wiele osób krytykowało te skecze za seksizm, ale Benny tłumaczył, że kobiety przedstawiane są tam jako inteligentne i z własną godnością, a mężczyźni jako błaźni, którzy za nimi ganiają.

Najczęściej w skeczach towarzyszyli mu Henry McGee, Bob Todd, Jack Wright („Little Jackie”, czyli właśnie ten niski łysy dziadek), Jenny Lee-Wright, Sue Upton i Louise English. Oficjalnie The Benny Hill Show przestał być produkowany w 1989 roku przez Thames Television z powodu niskiej oglądalności, ale pojawiały się też głosy o poprawności politycznej czy staroświeckości tego typu komedii. Niektórzy uważali też, że charakterystyczna cecha skeczów Benny’ego czyli to gapienie się na kobiety przestawało już czarować i wywoływać uśmiech wraz z jego wiekiem. W Stanach, gdzie program pojawił się po raz pierwszy w styczniu 1979 roku, w ogóle mieli mniej tych niegrzecznych, pieprznych treści. Benny wystąpił też w kilku filmach, m. In. Who Done It (1956), Light Up The Sky! (1960), Those Magnificent Men In Their Flying Machines (1965), Chitty Chitty Bang Bang (1968) czy The Italian Job (1969).

Na początku napisałem o tym, że jego życie nie nadaje się na film komediowy. No cóż, mieszkał w wynajętych mieszkaniach, nigdy się nie ożenił, chociaż dwa razy się oświadczał, ale w obydwu przypadkach oświadczyny zostały odrzucone, nigdy nie miał swojego samochodu i właściwie w ogóle nie przywiązywał wagi do dóbr materialnych. Lubił podróżować, głównie po Francji, i to właściwie było jego jedynym luksusem. Miał też tylko kilku przyjaciół, którym to przepisał duże sumy pieniędzy w liściku, który znaleziono wśród jego rzeczy, jednak nigdy nie nadano mu mocy prawnej, więc nie dostali oni żadnych pieniędzy. Na początku lat 90-ych zdrowie Benny’ego pogarszało się z powodu sporej nadwagi – ważył 109 kg przy wzroście 179 cm. Miał problemy z sercem, później doszła niewydolność nerek.

Data jego śmierci nie jest do końca znana (szacuje się ją na ok. 20 kwietnia), ponieważ, znaleziono go w jego wynajętym mieszkaniu, siedzącego w fotelu przed telewizorem, 22 kwietnia 1992 roku. Producent programu Dennis Kirkland zainteresował się nieodbieraniem licznych telefonów i pojechał do niego, wszedł po drabinie na balkon na trzecim piętrze i przez okno zobaczył ciało. Za powód jego śmierci uważa się zawał serca.

Pochowano go również w Southampton, a niedługo po pogrzebie doszło do próby ograbienia zwłok z powodu pogłosek, że został pogrzebany z dużą ilością złotej biżuterii.

Zdjęcie pochodzi z wikipedia.org

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*